Gunnar óðalsbóndi í Hvammi

Gunnar bóndi í Hvammi var alla sína tíð talinn sérlega vandaður maður, lítill að vexti en bætti það upp á öðrum sviðum. Hann var mikill hæfileikamaður og flest þau verk sem hann tók sér fyrir hendur léku iðulega í höndum hans að undanskildu því að hann var helst til þungur á bárunni til allra húsverka. Hann þótti frár á fæti, kappnógur, slingur í samningum, brögðóttur í tafli, lúmskur og allt að því kræfur á köflum. Hann var ætíð talinn drengur góður, vinur vina sinna og ástsæll af frændum sínum. Hann var hófsmaður á vín og kunni vel að fara með peninga. Gunnar var hæglátur og hógvær maður sem var ekki mikið fyrir það að trana sér fram. Frekar fámáll þótti hann á mannamótum og þegar kom að samskiptum við aðra en gat svo sprungið út þess á milli í stórum deilumálum. Hann var ekki fæddur með silfur skeið í munni heldur þurfti að berjast fyrir sig og sínu af dugnaði og krafti. Hann hafði ekki marga fjöruna sopið í kvennamálum og átti ekki mikið uppá pallborðið hjá kvennþjóð þessa lands og taldist ekki jafnoki samferðamanna sinna þegar kom að útliti. Engu að síður báru menn umtalsverða virðingu fyrir honum og það þótti ávallt mikil fífldirfska að ætla sér að ögra Gunnari því þá var fjandinn laus. Það var á allra vörum að það væri töluvert betra að hafa hann með sér í liði en á móti.




Víkur þá sögunni að...

… Halldóri hárfagra Ásmundssyni sem var öðlingur í sinni sveit, gull af manni, ljómaði yfirleitt af manngæsku og bauð einatt af sér góðan þokka. Hann var hávaxinn með afbrigðum, dökkhærður, vel tenntur og sérdeilis skoplegur í samræðum einkar þegar mikið fjölmenni var saman komið. Hann þótti alveg með ólíkindum skreflangur sökum hæðar sinnar og máttu menn hafa sig alla við, jafnvel spretta úr spori til að halda í við Halldór þegar hann gekk á sínum eðlilega gönguhraða. Sögur herma að skreflengd Halldórs hafi verið um 48 álnir og fór hann gjarnan á milli landshluta í örfáum skrefum. Mönnum geðjaðist jafnan vel að Halldóri, hann þótti mikið kvennagull og iðulega vinsæll meðal kvenna. Það ríkti aldrei nein lognmolla þar sem Halldór steig niður fæti, hann var töluverður ærslabelgur og mikill háðfugl, þótti gaman að sprella og gera gys að hinu og þessu. Þó umtalsverður stríðnispúki og grallaraskapur væri í kappanum einstaka sinnum efaðist enginn um ágæti Halldórs enda drengurinn hvers manns hugljúfi, hjartahlýr, prúður og blíður, kurteis í framkomu og sómapiltur mesti í hvívetna. Það var mál manna að Halldór væri einstaklega heppinn með kvonfang sitt. Hann var heitbundinn Guðrúnu Ófeigsdóttur frá Keldum í Skagafirði sem þótti afbragðs velgefin stúlka, snjöll í spilum og orti ljóð. Þau hjón voru afar gestrisin og héldu ósjaldan stórfenglegar veislur tilhanda vinum, vandamönnum og öðrum velunnurum en þess má geta að Halldór var ákaflega liðtækur þegar kom að matargerð.




Bólu-Hjálmar kynntur til leiks

Bólu-Hjálmar var afar vænn piltur, óhemju samviskusamur, þolinmóður, löghlýðinn, yfirvegaður, léttur í lundu, rauðhærður, ótrúlega skapstilltur, umburðarlyndur og hið mesta ljúfmenni í alla staði. Það ríkti ávallt mikil glaðværð og friðsæld þar sem Hjálmar gekk um, hann þótti skáld gott, orðsnjall og spaugsamur í tilsvörum. Í kringum Bólu-Hjalla eins og hann var oftast kallaður þá urðu menn friðsamir ef ósætti ríkti, sliðruðu menn þá gjarnan sverð sín og féllust jafnvel í faðma. Það sem einkenndi Hjálmar einna helst frá sínum jafnöldrum var hversu kærleiksríkur hann þótti, áflog, illdeilur og allskyns óprúttin viðskipti voru ekki liðin í hans héraði. Slíkur ófögnuður eða athafnir voru honum ekki að skapi enda Hjálmar með skynsamari mönnum í sinni sýslu. Hann hafði sterka réttlætiskennd og fann ósjaldan til með lítilmagnanum þegar til átaka kom. Þægileg og hlýleg nærvera Hjálmars var vafalítið hans aðalsmerki og einfaldlega landsþekkt sunnan heiða enda gerði hann mönnum ávallt jafn hátt undir höfði, hvort sem lærðir menn eða vesalingar væru á hans fundi. Einnig var það almannarómur að Hjálmar hefði ótrúlega næmt tóneyra og hafði hann mikið dálæti á fallegum hljómum, hann kunni vel að meta vorsöng lóunar sem og tístið í snjótittlingum að vetri til. Þá var niðurinn í bæjarlæknum í sérstöku uppáhaldi hjá honum. Hann var lofaður Sigríði Hrútsdóttur frá Lambhaga í Dýrafirði og var hún talin hin föngulegasti kvenkostur. Voru þau hjón miklir dýravinir og höfðu mörg heimilisdýr í koti sínu.